Pasasalamat sa aking Ina at Ama

Sinu bang anak na kumikita na ng sariling ikabubuhay ang hindi nanaising makatulong sa kanyang ina, ama o kapatid lalo kung wala pa naman sariling pamilya? Syempre lahat naman ay gugustuhing makatulong. Sisikaping masuklian ang pagpapalaki ng mga magulang. Ayoko mang sabihin pero sobra na nga ata akong na attached sa aking pamilya. Hindi naman ako inoobliga at saka kusa naman at kailangan talaga ang pagtulong ko/namin ng kapatid ko.

Eto nga leytli pakiramdam ko sa nalalapit kong paguwi ay ibubuhos ko ang panahon para sa maiksi lang naming pagsasama. Saka syempre pa ay nakabili na ako ng kaunting gamit sa bahay/damit/sapatos at regalo para sa nanay at tatay ko. Hindi naman mawawala iyon. Aba naman mga bossing, mga magulang ko ata iyon! E saan ba ako pupulutin kung hindi nila ako iginapang para makapag-aral? E paano ba naman ay mahirap lang kame. Lumaki sa lugar na laging binabaha, may tulo ang bubong pag may bagyo, walang plash na banyo, sira sira ang tayls sa sahig, ang bintana namin basag na tapos tinakpan ko lang ng gamit na kardbord at iskats teyp, iyung upuan nga namin bulok na ang isang paa dahil sa madalas na pagbaha ay pinakuan ko lang ng kahoy para tumayo tas binarnesan ko para magmukhang bago. At ang resulta? Luma pa din pero mukha na ding bago kahit paano.

Naalala ko lagi sinasabi ng nanay ko sa amin ng kapatid ko ay kapag tinanong daw kame ng mapapangasawa/kaklase/kaibigan ay sabihin daw na nagtitinda lang ang aming ina ng daing at ang tatay naman ay drayber. Naku e paano ko ba naman makakalimutan iyon e kapag sinasabi nila yun ay natatawa talaga ako pero sa kabilang banda kapag naiisip ko iyon ay totoo naman talaga na sa ganung paraan nga kame nabubuhay. Hindi ako nahihiya at prawd pa nga ako na sa ganuong paraan ay parang madyik na nakapagaaral kame sa magagandang kolehiyo. Ang abilidad nila ano? Kapag naiisip ko iyon ay hindi ko magawang hindi maging emosyonal katulad ngayon na habang tinatayp ko ito, totoo! Kadalasan kasi sa mga anak hindi natin naiintindihan agad ang sitwasyon nila hanggang hindi pa natin ito nararanasan.

Nagpapasalamat na nga lang ako ay dahil masasabi kong kahit sa mga ganyang panahon ay hindi naman namin nakakalimutang magtawanan. Nuon ngang nagtataas kame ng gamit dahil hanggang bewang na ang tubig sa amin ay nagkakalokohan pa kami. Tapos naalala ko pa na nuong umuwi ako galing trabaho ay hindi na maaaring pumasok sa pinto namin kasi di na kayang daaanan ng tao dahil sa baha kaya sa bubong na lang ng kusina ako dumaan para makaakyat sa bahay namen. Natatawa nga ako kasi inabot pa ako ng tatay ko noon e paano ba naman ay mas malaki pa ata ako sa tatay ko. Sa mga usaping awayan na kahit madalas noon (na normal lang) ay naitutuwid naman namin ito ng maayos. Ang sikreto ay dapat malaya kang nagbabahagi ng niloloob mo sa kanila sa maayos na paraan para hindi na lumaki pa ang isang bagay.

Sa akin hindi pa nahuli ang lahat para maiparamdam ko na mahal ko sila. At iyung magpasalamat sa akin ang mga magulang ay napakasarap naman talaga sa pakiramdam. Hindi nila alam na sa tuwing sinasabi nila iyon sa akin ay lalo ko pang pinagtitibay ang loob para umusong pa. Hindi ko na ata kaya pang isalarawan ang pagmamahal at pasasalamat sa kanila – sa nanay ko, sa tatay ko at sa nag-iisa kong kapatid na lalaki na nagta trabaho na din at nakakatulong at klows pa sa akin.

Kung hindi para sa akin ang magagarbong bagay sa mundo ay wala namang problema. Hindi ko naman ikamamatay iyun. Okey na sa akin ang pagigigng simple lang kasi mas sasarap pa ang simpleng pamumuhay lalo at kasama mo ang iyong pamilya na nagkakaintindihan at tulong tulong para sa isat-isa.

Eh ikaw ba naparamdam mo na ba sa iyong mga magulang/pamilya ang galak at pasasalamat sa puso mo? Hala kung hindi pa ay GAWIN mo na at pagkatapos ay balitaan mo naman kame!